Park narodowy

Ochrona lasów Puszczy Białowieskiej

Białowieski Park Narodowy jest najstarszym spośród 23 parków narodowych w Polsce. Pierwsze tereny zostały objęte ochroną w 1921 roku. W 1932 roku chroniona część Puszczy Białowieskiej otrzymała nazwę Białowieski Park Narodowy. Początkowo zajmował on powierzchnię 150.000 ha, z czego dzisiaj jedynie dwie piąte pozostały po stronie polskiej, a trzy piąte należą do Białorusi. Jednakże w wyniku biegu historii w ciągu ostatniego stulecia obszar ten stopniowo zmniejszano.
Dziś po polskiej stronie Białowieski Park Narodowy zajmuje już tylko jedną szóstą pierwotnej powierzchni, czyli 10.500 ha, z czego jedynie 6.500 ha choronione jest przed gospodarką człowieka. Do tych 6.500 ha zalicza się kilka obszarów chronionych, w tym rezerwat ścisły i to one stanowią prawdziwy skarb Białowieskiego Parku Narodowego.

Historia parku narodowego

1916	Pierwsze plany utworzenia obszaru ochrony przyrody w Puszczy Białowieskiej pod przewodnictwem gdańskiego botanika i jednego z twórców ruchu ochrony przyrody dr Hugo Conwentza pozostały bezskuteczne.
1919	Podczas liczenia żubrów przez naukowców powraca idea ochrony chociażby części puszczy - jej orędownikami byli prof. Władysław Szafer, prof. Eugeniusz Kiernik i inż. Jan Kloska.
1921	Nadanie pięciu obszarom o powierzchni 4.594 ha miana obszaru ochrony przyrody.
1929	Obszar o powierzchni 4.640 ha zyskuje miano rezerwatu ścisłego.
1932	Przekształcenie rezerwatu w Park Narodowy w Białowieży.
1939	W wyniku okupacji radzieckiej obszary Białowieskiego Parku Narodowego stają się częścią Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej. Utworzono tam państwowy obszar ochrony przyrody Bielawieskaja Puszcza (Белавеская Пушча) o powierzchni 129.200 ha.
1940	Wydanie dekretu o ochronie całego białoruskiego państwowego obszaru ochrony przyrody.
1941	Okupacja obszarów ochrony przez wojska niemieckie podczas drugiej wojny światowej.
1941	Prowadzenie rujnującej gospodarki leśnej na obszarze Puszczy Białowieskiej i wykorzystanie jej jako terytoriów myśliwskich z inicjatywy Hermanna Göringa.
1944	Podział Puszczy Białowieskiej na część polską i białoruską. Część białoruska pozostała do roku 1957 obszarem ochrony przyrody.
1947	Wznowienie działalności Białowieskiego Parku Narodowego po polskiej stronie granicy.
1957	Przekształcenie białoruskiego obszaru ochrony przyrody w państwowy obszar myśliwski bez zmiany nazwy.
1976	Włączenie Białowieskiego Parku Narodowego do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO.
1979	Wpisanie Białowieskiego Parku Narodowego na Światową Listę Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego Ludzkości UNESCO.
1991	Park Narodowy Bielawieskaja Puszcza (Белавеская Пушча) staje się pierwszym parkiem narodowym na Białorusi.
1992	Rozszerzenie części Puszczy Białowieskiej uznanej za Światowe Dziedzictwo Ludzkości przez UNESCO.
1993	Rozszerzenie Rezerwatu Biosfery na obszar białoruski Puszczy Białowieskiej przez UNESCO.
1996	Rozszerzenie Białowieskiego Parku Narodowego do 10.502 ha.
1998	Wręczenie Dyplomu Rady Europy Białowieskiemu Parkowi Narodowemu.
2005	Rozszerzenie Rezerwatu Biosfery po polskiej stronie granicy.